Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΙΠΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΡΓΑΜΟΥ

Ο Αγίου Αντίπας είναι προστάτης των Οδοντιάτρων και γιορτάζει στις 11 Απριλίου.Το ακόλουθο κείμενο είναι του συναδέλφου κ. Γρηγόρη Κανταρτξόγλου, ο οποίος μας επέτρεψε να το αναδημοσιεύσουμε και αναφέρεται στη ζωή του Αγίου.

Ο Άγιος Αντίπας, ια­τρός το επάγγελμα, με ει­δικότητα στα οδοντικά νοσήματα, ήταν ένας α­πό τους Πρώτους Χρι­στιανούς της Περγάμου. Σύγχρονος των Αγίων Αποστόλων «υφ' ων κεχειροτόνηται», όπως α­ναφέρουν οι γράφε;. Ήταν δεύτερος Επίσκο­πος της πόλης αυτής. Πε­ρί το 70 μ.x. χειροτονή­θηκε πιθανότατα από τον Άγιο Ιωάννη το Θεολό­γο, ο οποίος μνημονεύει και το όνομα του Αγίου Αντίπα, στην Αποκάλυ­ψη (κεφ. Β. παρ. 13). Η Πέργαμος ήταν πόλη ό­που ζούσαν πολλοί ειδω­λολάτρες, γι" αυτό, το έρ­γο του ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Ο Άγιος όμως προχώρησε το δρόμο του με πολλή υπομονή και ε­πιμονή και με τη χάρη του Θεού, οδήγησε πλή­θος ειδωλολατρών στη Χριστιανική πίστη. Δια­κρινόταν για την ταπει­νοφροσύνη του, την κα­λοσύνη του. την αγάπη προς τον πλησίον και ιδι­αίτερα για τη φιλευσπλαχνία του. Είχε μεγάλη κλίση στα γράμματα και από τα μικρά του χρόνια η μεγάλη του επιθυ­μία ήταν να γίνει γιατρός.
Αποφάσισε και φοίτησε στην περίφη­μη Ιατρική Σχολή της Περγάμου, όπου κατά καιρούς δίδαξαν και διακρίθηκαν μεγάλοι Ιατροί, όπως ο μεγάλος ιατρός της Ρωμαϊκής εποχής Γαληνός (131-201 μ. Χ.), ο οποίος και αυτός καταγόταν από την Πέργαμο. Πίστευε απόλυτα δε στο α­ξίωμα ότι καμία επίσκεψη δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο εμπορίου, λόγοι της μεγάλης του αγάπης για τον συνάνθρω­πο του. πονούσε για αυτόν και δεν ήθελε

την επιστήμη του να την κάνει εμπόριο. Γιάτρευε και αντιμετώπιζε τα προβλή­ματα των ασθενών του με καλοσύνη, ποτέ δεν έκανε λόγο για αμοιβή, δεν απο­γοήτευε και δεν αποθάρρυνε κανέναν.

Δεν είναι ακριβής η ημερομηνία κα­τά την οποία ο Άγιος Αντίπας έγινε Χρι­στιανός. Από τότε ο ιατρός των σωμά­των έγινε και ιατρός των ψυχών. Μίλα­γε στους ασθενείς του για τη Χριστιανι­κή πίστη και άναβε τους πυρσούς στις καρδιές για την αλήθεια, την αγάπη και τη σωτηρία της ψυχής.

Στα πρώτα χρόνια της αυτοκρατορίας του Δομετιανοΰ (81-96μ.Χ.) ο Άγιος όντας 83 ετών αντιμετωπί­ζει κατηγορίες από τον έ­παρχο της πόλης και ο­δηγείται στο δικαστήριο όπου καταδικάζεται σε θάνατο.
Ο Άγιος καταδικά­στηκε να καεί ζωντανός μέσε σε χάλκινο βόδι. το οποίο αποτελούσε δωρεά του βασιλιά της Περγά­μου Αττάλου του Αage 241-197 π.χ.) στην Ακρόπολη της πόλης ως τρόπαιο της νίκης του κα­τά των Γαλατών και το ο­ποίο είχε μεταφερθεί α­πό τους Ρωμαίους στο αι­γυπτιακό ιερό του Σέραπη, όπου τιμούσαν το βό­δι ως ιερό ζώο. Η σορός του Αγίου τάφηκε έξω α­πό το Σεράπιο, σ'ένα χώ­ρο που αργότερα δια­μορφώθηκε ως τόπος μαρτυρίου «Μωροννα». «Μαρτύριο», μικρό ναό προς τιμήν του. Το χάλ­κινο βόδι μεταφέρθηκε από το Θεοδόσιο στην Κωνσταντινούπολη. Μέ­σα στο βόδι αυτό το έτος 610 μ. Χ., οι Βυζαντινοί κάψανε τον τυραννικό Αυτοκράτορα Φωκά Α'.
Λείψανα του Αγίου διασώζονται σή­μερα στην Πάτμο, στο Άγιον Όρος, το δε­ξί του χέρι στη μονή Διονυσίου, η σιαγό­να του, στη Μονή τη; Μεγάλης Λαύρας στο Άγιον Όρος, στο Φανάρι, στη Μυτι­λήνη και στον Μητροπολιτικό ναό της Μυτιλήνης.
Ο Παντοκράτωρ θεός για την πίστη του τον βράβευσε στον ουρανό και στη γη. Το όνομα του αναφέρεται στην Και­νή Διαθήκη και στην Αποκάλυψη του Ιω­άννη, όπου τον ονομάζει ο Κύριο; «Μάρ­τυρα του πιστό».